شعری از سجاد سوری:

دستی پرده را کنار کشید

و دستی شیشه ی عینک را

دیدی چطور دستی دستی عاشق شدیم !

حوضی از سنگ...

نیمکتی از سنگ...

مردی کنارم نشست

بلند شدم

رفتم.

برادرم ایستاد

قدش از چوبه ی دار بلندتر بود

اسمش را خط زدند

وانگشت ها باغ همسایه را نشان داد

آخرش لباسهامان را پاره می کنیم

می زنیم زیر خنده

می زنیم زیر گریه

می زنیم زیر همه چیز

ما متعلق به این شهر نیستیم

چشمهای تو تنها رقص را می شناسند و جادو را

وقتی نمی توانیم این احساس لعنتی را به هم بگوییم،

بشر حق ندارد به اختراع زبان افتخار کند!

تنها یکبار دیگر به هم نگاه می کنیم

بعد تا شب منتظر می مانیم:

خودم را در پنبه زار های گوش ات آتش می زنم

^{سرنوشت من این بود که}

^{تکرار کنم:}

^برگرد!

^{حتی حالا که برگشته ای}

                          آنها به من می خندند

                  نمی دانند ، من بیشتر به آنها می خندم

۱

دست تکان دادی

و در یک چشم به هم زدن باران گرفت

دو مرد

با دو چتر سیاه

تا گلو در چشمهایت فرو رفتند.

۲

سوختم...

سوختم...

سوختم...

و سوختم

لااقل یکی را باور کن!

۳

تاب خالی

بارها آمد و رفت

و آخر  حرف دلش را نزد.